رپورتاژ

کانی های تشکیل‌دهنده گچ

آب دریا والد تمام نهشته های تبخیری محسوب می شود. کانی های تبخیری فراوان این نهشته ها شامل CL و SO در آب دریا، کلریدها (عمدتا هالیت) و سولفات ها

(ژیپس و انیدریت) هستند. بر اساس مطالعات انجام شده بیشترین احتمال برای تشکیل کانی های تبخیری، آب های با نمک زیاد می باشند. تشکیل شوراب ها در

اثر افزایش غلظت آب دریا صورت می گیرد و آن نیز ناشی از تبخیر، انجماد یا ایجاد آب های بسته و پس مانده در زیر زمین است که در اثرعبور آب باران از بین رسوبات

تبخیری قبلی و انحلال آن ها به وجود می آیند.

هنگامی که ۱۹ درصد از حجم اولیه ی آب دریا تبخیر شده باشد، ژیپس رسوب می کند و هنگامی که حجم تا ۵/۹ درصد کاهش یابد، هالیت یا نمک طعام ظاهر

میشود. تداوم تبخیر، کانی های منیزیم و پتاسیم را تولید می کند. به طور کلی کانی های تبخیری در مشخصات دیوار گچی به دو گروه اصلی تقسیم می کنند:

الف) کربنات های آلکالی خاکی : آراگونیت، کلسیت، دولومیت، کلسیت کم منیزیم و کلسیت پر منیزیم.

ب) نمک های تبخیری : ژیپس، انیدریت، هالیت، ترونا و کاونالیت.

در یک محیط مساعد اولین گروه شکل گرفته کربنات ها هستند و ابتدا آراگونیت تشکیل می شود لذا غلظت Ca پائین آمده و Mg بالا می رود و شرایط برای تشکیل

کلسیت پرمنیزیم فراهم می شود، سپس کلسیت کم منیزیم و در انتها کربنات ها، دولومیت به صورت نادرایجاد می شود

بعد از کربنات ها، نمک های تبخیری ایجاد می شوند که در بین آنها ابتدا ژیپس و سپس کلرورها که در مقاله دیوار گچی نیز از آن‌ها یاد شده تشکیل می شوند، بر

این اساس می توان گفت کانی های کربناته ی آلکالی عمدتا اولیه و دسته دوم ثانویه می باشند و در اعماق تشکیل می شوند.

دیوار گچی جعفری ساخت و تولید انواع دیوار های پیش ساخته گچی و پانل های گچی در اصفهان

نوشته های مشابه

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *